Kudowa-Zdrój

Kudowa-Zdrój (nazwa niemiecka: Bad Kudowa, nazwa czeska: Lázně Kudova lub Lázně Chudoba) - to liczące niecałe 10 tys. mieszkańców miasto położone w województwie dolnośląskim, w powiacie Kłodzkim, 37,5 km na zachód od Kłodzka w pobliżu granicy z Czechami (➤ mapka)(➤ mapka). Popularna miejscowość uzdrowiskowa z rozbudowaną bazą leczniczą i infrastrukturą turystyczną, dobra baza wypadowa do wycieczek pieszych i rowerowych.

Kudowa-Zdrój (krócej zwana Kudową) leży nad potokiem Bystra, na wysokości 370-420 m n.p.m., na pograniczu Gór Stołowych i Pogórza Orlickiego. Kudowa leży na terenach pierwotnie należących do Królestwa Czech. W 1742 roku wraz z całym hrabstwem Kłodzkim przeszła do Prus, a w 1871 roku znalazła się w granicach Niemiec. Po drugiej wojnie światowej miejscowość zaludnili osadnicy polscy, mieszkańcy niemieccy zostali wysiedleni (pozostała mała grupa), a czescy w większości wyjechali do ówczesnej Czechosłowacji.

Kudowa jest jednym z najstarszych uzdrowisk europejskich. Po raz pierwszy istnienie na terenie Kudowy źródła wód mineralnych odnotowano pod koniec XVI wieku. W pierwszej połowie XVII wieku powstały tu pierwsze urządzenia do kąpieli, a w 1772 roku uruchomiono w Kudowie pierwszą pjalnię wód. Podczas wojen napoleońskich infrastruktura uzdrowiskowa Kudowy, rozbudowana w ostatnich dekadach XVIII wieku, nie funkcjonowała, wkrótce potem jednak uzdrowisko, rozbudowane przez nowych właścicieli, wznowiło działalność.

W 1850 roku ukazało się przygotowane przez Adolfa Ferdinanda Duflosa, profesora Uniwersytetu we Wrocławiu, pierwsze naukowe opracowanie wód mineralnych Kudowy, która odtąd była już oficjalnie określana jako uzdrowisko. Kolejne zmiany własnościowe zahamowały na pewien czas rozwój miasta, po doprowadzeniu jednak do Kudowy, w 1905 roku, linii kolejowej z Kłodzka, rozpoczął się okres szybkiego rozwoju uzdrowiska.

Dziś w Kudowie wykorzystywane są szczawy wodorowęglanowo–sodowo–wapniowe, żelaziste i borowe pozyskiwane z trzech źródeł, z których dwa są umieszczone w budynku Pijalni Wód Mineralnych , a jedno znajduje się w Parku Zdrojowym , między pijalnią a Stawem Zdrojowym . Stosuje się je do kuracji pitnej, kąpieli mineralnych i suchych kąpieli. Borowina jest wykorzystywana do kąpieli i okładów.

W Kudowie leczy się choroby przewodu pokarmowego, choroby endokrynologiczne, choroby reumatologiczne, choroby układu krążenia, choroby układu krwiotwórczego, choroby ortopedyczno-urazowe, a także otyłość. Markerem oznaczony jest zbudowany na początku XX wieku budynek Sanatorium "Polonia", markerem - sanatorium "Zameczek".

Jedną z ważniejszych atrakcji turystycznych Kudowy jest odbywający suę od 1962 roku w sierpniu Festiwal Moniuszkowski, organizowany przez Moniuszkowskie Towarzystwo Kulturalne w Kudowie-Zdroju.

Markerem oznaczona jest tzw. Kaplica Czaszek, położona w odległości ok. 1 km od centrum Kudowy, w dzielnicy Czermna, w dolinie rzeki Czermnicy, zbudowana w latach w latach 1776–1784 przez czeskiego księdza Wacława Tomaszka (Václav Tomášek), proboszcza parafii w Czermnej. W ossuarium znajdują się kości ofiar wojen na ziemi kłodzkiej, a także szerzących się po nich epidemii w XVII i XVIII wieku, znalezione na terenie dzisiejszego cmentarza parafialnego.

Kudowa-Zdrój może być dobrym punktem wyjścia do jednodniowych wycieczek w Góry Stołowe, np. do rezerwatu Błędne Skały albo na szczyt Szczelińca Wielkiego.