Perast

Perast (➤ mapka)(➤ mapka) - to mała miejscowość położona nad Zatoką Kotorską, w południowej części Morza Adriatyckiego, niegdyś należąca przez kilka stuleci do Republiki Weneckiej. Od października 1979 roku Perast, wraz z pobliskimi miejscowościami, znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.


Malowniczo położona miejscowość liczy ok. 250 mieszkańców. Leży kilka kilometrów na północny zachód od miasta Kotor (stolicy gminy) na przylądku oddzielającym dwa z czterech akwenów składających się na położoną w południowej części Morza Adriatyckiego Zatokę Kotorską (mianowicie Zalew Risański i Zalew Kotorski ).

Pierwsze wzmianki o miejscowości (wówczas niewielkiej wsi rybackiej) pochodzą z pierwszej połowy XIV wieku. W latach 1420–1797 Perast wraz z resztą Zatoki Kotorskiej należał do Republiki Weneckiej, jako część tzw. Albanii Weneckiej. Rozkwit miasta przypadł na XVII i XVIII wiek. Wówczas wybudowano większość zachowanych do dziś budynków, w tym barokowe pałace bogatych rodów i kilkanaście kościołów (katolickich i prawosławnych).

Po upadku Republiki Weneckiej Perast stał się częścią Monarchii Habsburgów. Później, przez kilkanaście lat, miasto przechodziło z rąk do rąk. Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku Perast znalazł się w granicach Królestwa Dalmacji, należącego do Cesarstwa Austrii. Po I wojnie światowej wszedł w skład utworzonego wówczas Państwa Słoweńców, Chorwatów i Serbów, przekształconego później w Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców, od 1929 roku znane jako Królestwo Jugosławii. W latach 1941–1943 miasto było okupowane przez Włochy. Po drugiej wojnie światowej Perast znalazł się w granicach Socjalistycznej Republiki Czarnogóry (wchodzącej w skład Jugosławii). W latach 1992–2003 był jednym z miast Federalnej Republiki Jugosławii, później (w latach 2003–2006) Serbii i Czarnogóry, wreszcie, od 2006 roku, mależy do niepodległej Czarnogóry.


Podczas wielkiego trzęsienia ziemi w kwietniu 1979 roku miasteczko uległo poważnym zniszczeniom i do dzisiaj nie zostało w pełni odbudowane.

W pobliżu miasta leżą dwie wyspy: Gospa od Škrpjela (Wyspa Matki Boskiej na Skale), sztuczna wyspa utworzona w miejscu, gdzie pierwotnie wystawała z wody jedynie niewielka, szpiczasta skała, po znalezieniu tam w 1452 roku, według legendy, ikony Matki Boskiej z Dzieciątkiem, oraz naturalna wyspa Sveti Đorđe (Wyspa Świętego Jerzego). Na pierwszej z nich stoi Kościół Matki Boskiej na Skale, wzniesiony w pierwszej połowie XVII wieku, później rozbudowany, z bogato zdobionym wnętrzem i cennymi dziełami sztuki sakralnej, a na drugiej, niedostępnej dla turystów, klasztor benedyktynów.